Ben bir seytanim, dedigimde gülerdi,
Seytanlik yaptigimda aglardi.

Kendini her zaman ikiyüzlü bir seytan olarak tanimlayan Mahser, alinacak bir intikam icin her seyi yapmaya hazirdi. Dumanla beraber ciktiklari intikam yolculugunun hayalinde kurdugu gibi zaferle sonlanmasini istiyordu. Fakat Dogdugundan beri kalp hastasi olan Duman, ona ask duygusunu hatirlattiginda ve Mahseri, intikamdan bile daha cok istediginde Ikisi de asil kazanmasi gereken seyin birbirleri oldugunu anladilar.

Dumanin Mahsere her sabah aldigi o güller, dikenli asklarinin bir simgesine dönüsür. Asklarina bir yandan kan, bir yandan kirmizi güller eslik eder. Ve dünya, üc günlük bir cehennem bile olsa, Mahserle Duman dördüncü gün de birbirlerini sevmenin yolunu her zaman bulur. Sen okul koridorlarinda yere düserdin, benim dizlerim acirdi Mahser...

Sokagin kösesindeki o ablaydi sevdigim kadina bir gül almami söyleyen. Ve yaptim bunu ama neden Daha romantik olmasini istedigimden degil, güllerin kirmiziligi hosuma gittiginden ve Mahsere en cok kirmizi yakistigindan.